Groen Europarlementslid Bart Staes stelt op donderdag 26 april 2012 het boek 'Ggo's: droom of nachtmerrie?' voor aan het grote publiek. "Sommigen denken en zeggen dat het ggo-debat in Vlaanderen na de acties in Wetteren van vorig jaar wel afgerond is. Het moet nog beginnen. Dit boek laat zien dat er in feite een ware propagandaoorlog aan de gang is en dat de publieke opinie volstrekt onvoldoende op de hoogte is van wat er op dit terrein écht aan kwesties speelt."
De Europese Unie staat op een kruispunt en moet belangrijke keuzes maken rond de landbouwhervormingen.Welk soort landbouw willen wij? Komen wij al dan niet op voor de autonomie van boeren en consumenten of laten we de voedselproductie en voedselketen volledig in handen van een handvol multinationale agrochemische, voedsel- en zaad giganten? Staes: “Ik hoop vanuit democratische overtuiging dat zoveel mogelijk mensen deelnemen aan dit debat."
Voor voor debat
“Ggo’s: droom of nachtmerrie” vat op een laagdrempelige manier samen waar het debat om draait. Eén van de grote vragen is of gg-landbouw, ja dan neen het voortbestaan van de traditionele of de biolandbouw bedreigt. Het boek toont overduidelijk aan dat het naast elkaar bestaan van verschillende soorten landbouw (traditionele, bio en ggo-landbouw) feitelijk onmogelijk is en praktisch onhaalbaar. Staes: "In Vlaanderen legt de Vlaamse regering een afstand op van 50 meter tussen velden gg-maïs en velden niet gg-maïs. Daarmee zou onderlinge besmetting tussen ggo-teelten en niet-ggo teelten voorkomen kunnen worden. In Wallonië en Luxemburg legt de overheid een afstand op van 600 meter. Tiens? Is de landbouw ginder niet minder intensief dan de zeer intensieve landbouw in Vlaanderen en zouden juist daarom de afstanden in Vlaanderen best wat ruimer moeten zijn?"
Co-existentie is fictie
De Vlaamse Regering legt - onder de noemer goede landbouwkundige praktijken - wel een hele reeks randvoorwaarden op bij het telen van gg-mais opdat de 50 meter regel zou kunnen werken: boeren moeten iedere keer dat ze met hun tractor in een gg-maïsveld komen de tractor goed schoonmaken. Hetzelfde geldt voor de transportbanden en de karren die de gg-mais vervoeren. Wie de praktijk kent, weet dat dit niet zal gebeuren. Het oogsten alleen al is een race tegen de klok en onvoorspelbare weersomstandigheden. Vaak wordt dat soort werk ook uitbesteed aan loonwerkers, die in een zo kort mogelijke tijd, zoveel mogelijk volume willen maken. Verwachten dat zij na iedere oogstpartij hun tractor schoonmaken, transportbanden zuiveren en de karren volledig vrij maken van de GG-maiskorrels is fictie.”
Monsanto-soja in kippenvoer
Wat men van boeren verwacht in open natuur, gebeurt zelfs niet onder 'gecontroleerde omstandigheden' in een veevoederbedrijf. De auteurs van “Ggo’s: droom of nachtmerrie?” namen de proef op de som. Ze lieten een zak kippenvoer, aangekocht bij veevoederproducent AVEVE, onderzoeken door het overheidslabo ILVO. Volgens het etiket bevat de graanmengeling maïs, tarwe, erwten, zonnebloempitten, sorghum en gebroken oesterschelpen. Staes: "Bovendien staat op de zak dat het om een 100 % natuurlijk product gaat. Uit de analyse blijkt dat er ook koolzaad, lijnzaad en soja in de mengeling zit. Bovendien is de soja 100% Roundup Ready van Monsanto. 100 % natuurlijk noemen ze dat."
Zelfs bij een professioneel en groot veevoederbedrijf kan men de goederenstromen blijkbaar niet scheiden en vindt 'besmetting' met Round Up soja plaats. Staes: "We contacteerden AVEVE hierover en die zegden dat dit niet echt bedoeld was! Dat het waarschijnlijk kwam door kruisbesmetting op de transportband (die niet goed was schoongemaakt)."
Wat niet kan gegarandeerd worden in een afgesloten productieproces van een professioneel veevoederbedrijf, kan ook niet gegarandeerd worden in open natuur, bij het zaaien of het oogsten wanneer de tijdsfactor en erg hoge druk een cruciale rol speelt. Het samen naast elkaar bestaan van de drie soorten landbouw (GG-, traditioneel en bio) is dan ook een grote illusie.