"Nu het debat over de Europese begroting een kookpunt nadert, is de vraag of de bestaande budgetten correct worden uitgegeven, relevanter dan ooit. En het gaat helaas niet de goede richting uit," zo reageert Europees parlementslid en vicevoorzitter van de commissie budgetcontrole, Bart Staes (Groen) op het jaarlijkse rapport van de Europese Rekenkamer, dat vanmorgen in het Europees parlement werd gepresenteerd.
Staes: "Vorig jaar zei de Europese Rekenkamer dat er serieuze risico's bestaan dat de foutenmarges hoger zouden worden. En dat blijkt inderdaad het geval: de foutenmarge steeg licht van 3,7% naar 3,9%. Het gaat dus niet de goede richting uit en dat middenin een gepolariseerd debat over de begroting van de EU. De speech van Rekenkamer-voorzitter Caldeira leek verdacht veel op die van de voorgaande vier jaren en hij beaamde dat nog ook."
Staes: "Het is maar liefst de achttiende keer dat de Rekenkamer geen zogenaamde betrouwbaarheidsverklaring verleent. Het jaar 2011 is bovendien het eerste begrotingsjaar dat volledig onder de verantwoordelijkheid van de Barroso-II Commissie valt. En op zowat alle posten van de Europese begroting, 129 miljard in 2011 tegen 122 miljard in 2010, is de foutenmarge gestegen. Dat geldt zeker voor wat betreft landbouw en plattelandsontwikkeling (samen goed voor bijna 44 % van alle uitgaven) en regionaal beleid (26,9%). In deze sectoren zijn de foutenmarges hoger dan in 2010 en lopen die op tot soms wel 4 tot 7 % en dat is onaanvaardbaar hoog. Hetgeen overigens niet automatisch betekent dat het altijd gaat om fraudezaken, het gaat vaak om louter administratieve fouten. Maar in deze zware crisistijden mag de financiële controle niet verslappen, wel integendeel. Elke euro belastinggeld moet correct en nuttig worden uitgegeven."
Maar de Rekenkamer stelt vast dat de nationale controlesystemen vaak tekort schieten. Staes: "Als je weet dat de lidstaten 80 % van het Europese budget uitgeven, is dat een serieus probleem. De beleidsmakers van de lidstaten moeten hun politieke verantwoordelijkheid voor deze fouten nemen. Maar het lijkt soms - zie ook de oorzaken van de voortrazende eurocrisis - alsof er geen politieke wil bestaat om de EU en de uitvoering van bepaalde programma's goed te laten draaien. In plaats daarvan roepen lidstaten om een beperking van de Europese begroting. Het wordt tijd dat we in de commissie budgetcontrole ook de nationale ministers van financiën ter verantwoording kunnen roepen. Het blijft noodzakelijk dat de lidstaten verplicht zelf een nationale betrouwbaarheidsverklaring afleveren, ondertekend door de Minister van financiën, waarbij gegarandeerd wordt dat de Europese middelen in het land van die minister correct besteed worden. Zo'n verklaring, die pas door vier lidstaten wordt afgegeven, heeft politieke waarde en dwingt lidstaten niet zo lichtvaardig met EU-gelden om te springen."
Staes: "De Europese Commissie treedt niet streng genoeg op tegen lidstaten die geen efficiënte beheers- en controlesystemen hebben. Van een lidstaat als Griekenland wist men dit al tien jaar en toch duurde het jaren vooraleer er sancties werden opgelegd. Had men dit sneller gedaan, had dat deels de ernstige problemen waarin het land nu zit, kunnen voorkomen."