Ondanks het feit dat een ruime meerderheid van het Europees Parlement zich heeft geschaard achter een verbod op zeehondenproducten in de Europese Unie, heeft de Commissie beslist niet met een wetgevend voorstel in die zin te komen. Ze meent dat ze eerst meer bewijsmateriaal nodig heeft. Groen!-europarlementslid Bart STAES reageert ontzet: “De afgelopen vier jaar zijn meer dan een miljoen jonge zeehonden doodgeknuppeld. Ruim 40% daarvan was nog bij bewustzijn tijdens het stropen. Kijk naar de beelden, lees de rapporten, ... Wat moet je meer hebben? Los van het feit dat er ook nog zoiets bestaat als een ethische keuze - wij willen gewoon geen zeehondenproducten - gaat de Commissie daarmee fluitend voorbij aan de mening van het Parlement. En dat op een niveau waar het EP wel degelijk bevoegd is.”
Op 15 september 2006 nam het Europees Parlement een schriftelijke verklaring aan over een verbod op zeehondenproducten in de Europese Unie. 425 van de 732 EP-leden tekenden deze verklaring. Het initiatief ging uit van de Europese Groene fractie.
De Commissie zegt in een reactie op de verklaring dat ze begaan is met het dierenwelzijn, maar tegelijk meent ze dat een nieuwe wetgeving of een aanpassing van de bestaande niet nodig is. De bejaagde soorten doen het volgens haar goed en dus is er geen probleem. Ze erkent dat er in sommige regio’s op een onmenselijke manier wordt gejaagd, maar ook dat wil ze toch eerst nog eens onderzoeken. “De laatste massale jacht op de zeehonden gebeurde in de jaren ’50 en ’60. De populatie liep toen met twee derde terug. En ja, er bestaat inderdaad een regelgeving, maar de jagers wachten nu tot de dieren net in de rui zijn en doen dan hun pas hun werk. Dat vraagt toch om maatregelen?”
De Commissie kan niet zomaar op basis van het dierenwelzijn maatregelen nemen ten opzichte van derde landen. Maar dan moet ze dit dossier maar kaderen in de interne markt. Er is een precedent: ook de ban op de invoer van honden- en kattenbont is zo perfect geregeld. De Europese Groene fractie zal de Commissie daarmee confronteren. Deze economische benadering van het dossier is overigens niet slecht: de EU is de belangrijkste markt voor deze producten. Een verbod zou de sector een bijzonder zware slag toebrengen.”
De EU bevindt zich in deze materie nog niet onder de grote mensen: zelfs de VS kennen al een soortgelijk verbod. De Commissie schermt er ook mee dat het lidstaten vrij staat om zelf een verbod in te voeren. “België is daar gelukkig bij,” zegt Staes. “Maar ik doe hierbij niettemin een oproep aan federaal minister van Dierenwelzijn Demotte om niet alleen in eigen land inspanningen te doen, maar ook bij zijn collega’s op Europees niveau. Het zou bovendien goed zijn mocht hij de kwestie nog kunnen agenderen op de volgende CITES-vergadering. De zeehond is dan misschien nu nog niet met uitsterven bedreigd, maar er zijn wel meer diersoorten in dat geval geweest.”