Op 1 juni startte in België een
'positieve kredietcentrale'. Het initiatief komt uit van de Belgische wetgever en wordt operationeel gemaakt
door de Nationale Bank van België (NBB). Deze centrale zal de gegevens registreren van alle consumentenkredieten
en alle hypothecaire kredieten die voor particuliere doeleinden aan natuurlijke personen worden verstrekt.
Vooraleer kredietverleners een lening verstrekken zullen zij zo kunnen nagaan of de grens van de
terugbetalingsmogelijkheden van de aanvrager redelijkerwijs niet reeds is bereikt op het moment van de aanvraag.
Als dat het geval is kunnen zij beslissen geen bijkomend krediet meer toe te staan. Het moge duidelijk zijn dat
de Belgische wetgever op die manier overmatige schuldvorming door particulieren tracht te voorkomen.
Kredietverleners die deze gegevensbank niet raadplegen vooraleer een krediet toe te staan lopen - bij
betalingsmoeilijkheden - het risico de rente-inkomsten te verliezen. De maatregel geeft blijk van goed bestuur:
in België kampt 5% van de meerderjarige bevolking met betalingsachterstand. Het aantal kredietovereenkomsten
neemt in dit verband sneller toe dan het aantal geregistreerde personen: dat bewijst de nood van zo'n positieve
kredietcentrale.
Bij de voorstelling van deze kredietcentrale werd terecht opgemerkt dat het systeem
maar ten volle kan functioneren wanneer er grensoverschrijdende samenwerking is. "De strijd tegen de overmatige
schuldenlast dient hoe langer hoe meer in een Europese context te worden gevoerd. (...) In het kader van de
Europese eenheidsmarkt lijkt het aangewezen om een Europees netwerk van nauw samenwerkende nationale
registratiesystemen op te zetten. (...) Bovendien is een gemeenschappelijk pakket van een klein aantal precieze
regels en richtlijnen onontbeerlijk om de finaliteit en integriteit van de gegevensverwerking en -uitwisseling
te waarborgen."
Deelt de Commissie het oordeel dat deze 'positieve kredietcentrale', geleid
door een onafhankelijke, neutrale instantie als de NBB, een sterk wapen vormt in de bestrijding van overmatige
schuldenlast en de meestal daaruit voortvloeiende armoede?
Erkent zij in dit verband de
noodzaak van een Europese samenwerking?
Welke maatregelen zal zij treffen om ook in Europees
verband een soortgelijk initiatief ter bescherming van de consument en - in ondergeschikte orde - de
kredietverlener zo snel en efficiënt mogelijk op poten te zetten?