In de richtlijn 2002/16/EG betreffende het gebruik van bepaalde epoxyderivaten in materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen stelt de Commissie in haar overwegingen dat het gebruik van epoxypropylether (= BADGE) tot ernstige vragen heeft geleid betreffende de veiligheid ervan. Testresultaten hebben immers daarvan een niet onbelangrijk niveau van deze stoffen en derivaten in levensmiddelen aangetoond.
In overweging 11 stelt de Commissie dat het gebruik en/of de aanwezigheid van BADGE en BFDGE in materialen en voorwerpen van kunststof, oppervlaktecoatings zoals vernis, lak, verf, alsook kleefstoffen daarom op communautair niveau moet worden geregeld om risico's voor de gezondheid van de mens en belemmeringen voor het vrije verkeer van goederen te vermijden.
Ondanks deze bezorgdheden doet zich in een bepaalde lidstaat een omgekeerde reflex voor. De Italiaanse gezondheidsdienst staat de wijnproducenten klaarblijkelijk niet toe om wijn te maken in beton zonder de binnenzijde van het vat te behandelen met epoxyverf. Afgezien van het feit dat beton, samen met hout en terra cotta de oudste en volgens velen (ondermeer tal van goede Franse wijnhuizen) de beste manier is om wijn op te slaan heeft dit tevens tot gevolg dat strikt biologische wijnbouw in Italië niet meer mogelijk is. Het bio-label, Ecocert, laat het gebruik van epoxyverf immers niet toe.
Hoe staat de Commissie tegenover het feit dat de Italiaanse gezondheidsinspectie een wijnbouwer verplicht mogelijk toxilogisch levensmiddelenaantastend product (= epoxyverf) aan de wanden van de wijncontainers aan te brengen?
Bestaat er een Europese regelgeving die zich uitspreekt over de wijnopslag in het algemeen, en meer specifiek over de verschillende alternatieven, zoals opslag in beton met of zonder epoxyderivaten?
Toont het verschil in mening tussen de Italiaanse overheid en de inrichtende macht van Ecocert geen nood van een consistente Europese regelgeving over het gebruik van epopxyderivaten aan?