De Belgische dioxinecrisis heeft andermaal de kwetsbaarheid aangetoond van de voedselketen en de controle erop. Een evaluatie, zoals gemaakt door de zogenaamde dioxinecommissie van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, kan bijdragen tot het wegwerken van knelpunten. Zowel de Europese Unie als de vijftien EU-lidstaten hebben daarbij een belangrijke rol te vervullen.
In het veertien bladzijden tellende eindbesluit van de dioxinecommissie staan enkele verwijzingen naar het optreden van de Europese Unie tijdens de dioxinecrisis in de Belgische federatie: "Inzake de samenstelling van veevoeder en van contaminanten biedt de Europese Unie geen normerend kader dat performant genoeg is. De regelgeving over de meldingsplicht aan de EU-autoriteiten voldoet niet. De EU versterkte nog de chaotische ontwikkeling van de crisis."
Erkent de Commissie dat de Europese Unie "inzake de samenstelling van veevoeder en van contaminanten geen normerend kader biedt dat performant genoeg is", zoals wordt gesteld in het verslag van de dioxinecommissie?
a) Zo neen, welke argumenten schuift de Commissie naar voren om de performantie van haar normerend kader voor de samenstelling van veevoeder en contaminanten te staven, in tegenstelling tot de vaststelling van de dioxinecommissie?
b) Zo ja, is de Commissie bereid wijzigingen aan te brengen aan het normerend kader voor de samenstelling van veevoeder en contaminanten met het oog op een betere performantie?